De Wereldgezondheidsorganisatie schat dat zestien procent van de inwoners van de USA depressief is, tegenover vijf tot tien procent in West-Europese landen.

Het verschil tussen beide werelddelen is opmerkelijk, maar dan nog blijven het indrukwekkende aantallen. Dat merkt men aan de grote hoeveelheden antidepressiva die er ook in België geslikt worden.

Volgens de Nederlandse hoogleraar Trudy Dehue is er sprake van een echte epidemie. Verleden jaar verscheen haar boek “De depressie-epidemie“ waarin ze afstand neemt van de gangbare verklaringen voor de toename van depressies. In de jaren zeventig gingen we, geïnspireerd door de antipsychiatrie, er vanuit dat dé maatschappij of dé omstandigheden de oorzaak waren van psychische ellende, nu gaat de aandacht vooral naar het individuele brein. We zijn zelf verantwoordelijk voor onze gezondheid. “Want nu succes een keuze is geworden, geldt dat voor mislukking evenzeer”, zegt ze. Het ideaal van de maakbare samenleving is ingeruild voor het maakbare individu. lees meer …

Dit weekend besloot de burgemeester van Mechelen, Bart Somers, om de geplande literaire kanselredes in de Mechelse kerken te vervangen door hagenpreken op meer profane plaatsen. Zijn beslissing volgde op de discussie over het schrappen, door de tussenkomst van het aartsbisdom, van Erwin Mortier als één van de kanselredenaars. “Elke beknotting van artistieke vrijheid en vrijheid van meningsuiting is voor mij onaanvaardbaar”, stelde de burgemeester.

Wat opvalt is dat Bart Somers in zijn motivering vooral de tegenstelling tussen de ‘katholieke’ kanselrede en de ‘burgerlijke’ hagenpreek in de verf zette.

Daarom is het misschien nutiig even in het verleden onder te duiken. lees meer …

“We denken dat we onze geliefden kennen”. Dat is de eerste zin van ‘Het verhaal van een huwelijk’ van Andrew Sean Greer. Een roman waarin drie mensen in tijden van kleingeestigheid, vooroordelen en angst het verschil ontdekken tussen werkelijkheid en waarheid.We denken dat we van onze geliefden houden. “Maar waar we van houden blijkt een slechte vertaling te zijn, een vertaling die we zelf gemaakt hebben, uit een taal die we nauwelijks kennen”.

“Ik ken hem niet eens”. Dat is de eerste zin van ‘Het onverwachte antwoord’ van Patricia de Martelaere. In deze roman trachten een aantal vrouwen te begrijpen wat de dichter en docent literatuur Godfried H. eigenlijk bezielt. Wie is die man die hun leven overhoop haalde? En wat bezielde hen om zo naar deze man te hunkeren. “Wat is het dat het hart aanvalt?” Is de liefde het hoogste “maar volgens anderen dan weer wat het meest bedrieglijke is, kortstondig en vergankelijk, en het is dus toch waar, dat er een is die de ware is en de enige, al herken je hem niet aan het blijven maar aan het herkennen dat blijft nadat hij al lang is verdwenen,…” lees meer …

Verleden week hadden we over bibliotheken, over bibliotheken die gebruikt worden.
En nu lees ik in een mooi interview met dichter Luuk Gruwez in de recente Poëziekrant dat ook voor hem “een boek een gebruiksvoorwerp is”.

Luuk Gruwez won dit jaar de Herman de Coninck Publieksprijs met het gedicht ‘Moeders’ en publiceerde onlangs ‘Pizza Peperkoek’, het gedichtendagessay. Daarin beschrijft hij hoe de dichter “met evenveel precisie te werk moet gaan als een unieke pizzabakker. Hij moet verzamelen met behulp van een apart vocabularium dat door sommigen koddig of zelfs weird en door anderen betoverend wordt bevonden”.

Net als Pizza peperkoek is “ook poëzie namelijk een behoorlijk excentrieke collectie, omdat zij niet alleen ingrediënten verenigt die van elkaar verschillen, maar ook wat nauwelijks verenigbaar lijkt”.

Een excentrieke collectie en een apart vocabularium dat er wel voor zorgt dat alles wat “verbandloos, disparaat en eenzaam dreigt te blijven, toch in een soort verband wordt ondergebracht. In, om mezelf te citeren, een wereld van verloren dingen”. lees meer …