In het prachtige ” Istanbul” heeft Orhan Pamuk het niet alleen over de stad en zijn herinneringen maar over de alomtegenwoordige weemoed die mensen van Istanbul met elkaar verbindt. Weemoed als “het gevoel van een kind dat door beslagen ruiten kijkt”. “Maar”, schrijft hij, ” ik probeer het nu niet te hebben over de melancholie, maar over de weemoed die er weliswaar op lijkt, die trots verinnerlijkt is en die men collectief, als onderdeel van een gemeenschap, met elkaar deelt. We moeten daarvoor de plaatsen en momenten kunnen waarnemen waarop het gevoel zelf, en de omgeving die dit gevoel aan de stad verkondigt, in elkaar overvloeien. Waar ik het over heb (…) zijn oude boekhandelaars die na de zoveelste crisis de hele dag in hun winkel zitten te wachten op een klant…” lees meer …