Dunne romans of novelles bevatten soms meer spirit en grandeur dan dikke boeken. Wie ‘Gloed’ van Sandor Marai of ‘Jarmila’ van Ernst Weiss gelezen heeft weet het: dunne boekjes en kortverhalen hoeven geen kleine boekjes te zijn.

Een paar dagen geleden ontdekte ik toevallig in de boekhandel ‘Steen van geduld’ van Atiq Rahimi (*). Het boekje lag, onopvallend, wat verscholen, tussen omvangrijke soortgenoten. Ik herinnerde me wel dat deze Frans-Afghaanse auteur verleden jaar de prestigieuze Prix Goncourt had gewonnen maar was vergeten dat het met dit boek was.

Ik bladerde het door en zag de ‘prachtige aanbeveling’ van Khaled Hosseini. Dat maakte mij wat achterdochtig want ik ben niet zo’n grote fan van ‘De vliegeraar’.

Toch kocht ik het boek en begon het in de trein te lezen. Toen ik ’s avonds terugkeerde van Brussel was het uit. Met een zucht. Van ontroering en bewondering. lees meer …

Ook in Frankrijk zijn de verkiezingen voorbij. Ook hier was de belangstelling van de burger voor de Europese verkiezingen niet groot. Amper de helft van de Fransen vond het de moeite om naar de stembus te trekken.

Wel opvallend was (is) het grote verschil in de toon en de inzet van het politieke debat.

In Vlaanderen werd er weinig gesproken en gediscussieerd over thema’s als ongelijkheid, armoede of uitsluiting. Hier staat de sociale malaise wél centraal in de debatten. “La déprime sociale domine la campagne européenne”, las ik op de voorpagina van Le Monde. Er wordt actie gevoerd door de vakbonden en gestaakt, in bedrijven, op vele universiteiten en bij het openbaar vervoer. Wie de laatste weken op een TGV zat, heeft het waarschijnlijk gemerkt. De bar op de trein bleef dicht.

Ook Marx is hier helemaal terug. Het dagblad ‘Libération’ zet zijn foto op de voorpagina, heeft het over de actualiteit van ‘Het Kapitaal’ en laat de Britse historicus Eric Hobsbawm benadrukken dat“Marx zich interesseerde voor de bankiers omdat volgens hem de kern van het capitalisme niet de stabiliteit, maar de crisis is”. lees meer …

Vlaamse kranten op 1000 km afstand. Dat is lezen met vertraging want de kranten komen een dag later. Geen dagblad maar een dagdaarnablad.

Door de vertraging lees je de krant anders. Je haast je niet door de titels maar wandelt door de achtergrondartikels.

Bovendien is een deel van het nieuws reeds voorbij. Gepasseerd. Oudnieuws. En het komt niet meer terug. Tenzij het cocaïnegebruik van Tom Boonen. “Hij zal zich laten behandelen”, snuift hij op de radio. Zijn fratsen staan in de meeste Franse kranten. De moddergevechten tussen Jean-Marie Dedecker en Bart Somers niet. lees meer …