Dunne romans of novelles bevatten soms meer spirit en grandeur dan dikke boeken. Wie ‘Gloed’ van Sandor Marai of ‘Jarmila’ van Ernst Weiss gelezen heeft weet het: dunne boekjes en kortverhalen hoeven geen kleine boekjes te zijn.

Een paar dagen geleden ontdekte ik toevallig in de boekhandel ‘Steen van geduld’ van Atiq Rahimi (*). Het boekje lag, onopvallend, wat verscholen, tussen omvangrijke soortgenoten. Ik herinnerde me wel dat deze Frans-Afghaanse auteur verleden jaar de prestigieuze Prix Goncourt had gewonnen maar was vergeten dat het met dit boek was.

Ik bladerde het door en zag de ‘prachtige aanbeveling’ van Khaled Hosseini. Dat maakte mij wat achterdochtig want ik ben niet zo’n grote fan van ‘De vliegeraar’.

Toch kocht ik het boek en begon het in de trein te lezen. Toen ik ’s avonds terugkeerde van Brussel was het uit. Met een zucht. Van ontroering en bewondering. lees meer …

Een kortverhaal: daarmee beginnen prozaschrijvers meestal hun carrière. Dat lees ik in de aankondiging van het boek ‘ Van kort verhaal naar roman ‘ van Inge Schouten dat binnenkort verschijnt.

In de titel zit eigenlijk het vooroordeel. Een kortverhaal is de creatie van iemand die onderweg is naar een lang(er) verhaal, dé roman. Een verhaal met korte beentjes. Wie een roman wil schrijven moet eerst leren lopen.

Dat vooroordeel is niet terecht. “Het korte verhaal is een genre op zich”, schrijft Eva Berghmans in De Standaard van 14 januari. Ze heeft gelijk. Korte verhalen van Ernest Hemingway of A.F.TH. zijn geen stiefkind van hun meer omvangrijk werk. En de verhalenbundels van Cees Nooteboom en Jan Siebelink die binnenkort verschijnen verdienen veel aandacht. Zoals ook de recent bekroonde bundel van Rachida Lamrabet ‘Een kind van God’ hopelijk veel lezers krijgt. lees meer …