In het prachtige ” Istanbul” heeft Orhan Pamuk het niet alleen over de stad en zijn herinneringen maar over de alomtegenwoordige weemoed die mensen van Istanbul met elkaar verbindt. Weemoed als “het gevoel van een kind dat door beslagen ruiten kijkt”. “Maar”, schrijft hij, ” ik probeer het nu niet te hebben over de melancholie, maar over de weemoed die er weliswaar op lijkt, die trots verinnerlijkt is en die men collectief, als onderdeel van een gemeenschap, met elkaar deelt. We moeten daarvoor de plaatsen en momenten kunnen waarnemen waarop het gevoel zelf, en de omgeving die dit gevoel aan de stad verkondigt, in elkaar overvloeien. Waar ik het over heb (…) zijn oude boekhandelaars die na de zoveelste crisis de hele dag in hun winkel zitten te wachten op een klant…” lees meer …

Eigenlijk is het een plezierige bezigheid, het gedeeltelijk herlezen van de boeken van het afgelopen jaar om er mooie zinnen of interessante passages uit te selecteren. Dat herlezen is een vorm van een persoonlijk jaaroverzicht.

Waar was ik toen ik dat boek las? Waar dacht ik aan? Waar was ik mee bezig?

Deze boeken vullen de gaten in mijn herinnering, ze hebben mijn gedachten verzet en soms mijn mening veranderd. Ze hebben de werkelijkheid draaglijk of begrijpelijk gemaakt. Of draagbaar en begrijpzaam. lees meer …