“Te vrezen valt dat de eenentwintigste eeuw de gouden eeuw wordt van de depressieve neuroticus, de onverschillige zenuwenlijder, het ongeleide projectiel”. Dat schrijft Cyrille Offermans in de inleiding van zijn “Schipbreuk. Over kennis, cultuur en beschaving”.Voor hem valt er tegenwoordig “maandelijks, wekelijks, dagelijks zoveel te regelen, te beantwoorden, te organiseren, te controleren en te evalueren dat het leven op de langere termijn er volledig bij dreigt in te schieten. Het is de dwang van de omstandigheden die leidt tot hectiek en kortademigheid, tot botheid en agressie”.

Inderdaad, onze gedachten zijn nog vrij maar onze meningen vooral vluchtig. Informatie en de commentaar daarop worden de intellectuele vertaling van het economische “just-in-time” principe. We weten ondertussen wat dat oplevert. Files, zenuwachtigheid en tijdverlies. De snelheid van opslaan en verwerking transformeert ons tot flexibele databanken, tot postbodes in de communicatienetwerken. Opslaan of verzuipen.

“Schipbreuk”, een verzameling essays over kunst en participatie, literatuur en de rol van het onderwijs, over cultuur en beschaving, Claus en Pleysier, is een heerlijk rustpunt in deze woelige wateren. lees meer …