Omstreeks 900-8OO voor Christus werden er in de Chinese Zhou-dynastie plechtigheden gehouden waarbij de deelnemers hun individualiteit achter zich lieten om zich te conformeren aan de ideale wereld van het ritueel.

Het feest was een epifanie van een heilige gemeenschap die in de nabijheid van het goddelijke leefde; ieder had zijn of haar unieke en onvervangbare rol. Door hun dagelijkse zelf achter zich te laten, voelden ze zich opgenomen in iets groters en gewichtigers.

De ceremonie werd afgesloten met een ingewikkeld ballet in zes bedrijven. Vierenenzestig dansers, gekleed in zijde en met strijdbijlen van jade vertegenwoordigden het leger, terwijl de koning zelf de rol van zijn voorvader speelde. Bij elk bedrijf hoorde speciale muziek en symbolische dansen .

Liederen bezongen de verlening van hun mandaat :

” Het Mandaat is niet makkelijk te volgen,

moge het niet bij u ophouden”.

Het ballet eindigde met een vredige dans en beeldde goed bestuur en universele vrede uit en zou op magische wijze orde en rust in het grondgebied van de Zhou brengen.

Het ritueel bood de deelnemers een visioen van harmonie, schoonheid en gewijdheid dat hun bijbleef als ze terugkeerden naar de verwarring van hun dagelijks leven.

Maar ondanks het nauwgezet uitvoeren van de riten werd het land verzengd door droogte en de voorvaderen deden blijkbaar helemaal niets om te helpen :

” Het grote mandaat loopt ten einde.

Niets om naar uit of op terug te kijken”.

Toch bleef men de rituelen nauwgezet uitvoeren. Ze hadden nog steeds een diepgaand effect op de deelnemers, maar critici begonnen hun geloof in hun magische uitwerking te verliezen.

Toch was de reactie op deze aanzwellende crisis meer rituelen in plaats van minder.(*)

* Uit : Karen Armstrong : ” De grote transformatie. Het begin van onze religieuze tradities”. De Bezige Bij, Amsterdam, 2OO5. Blz. 100-103