Bij het lezen van ‘Doodverf’ viel het mij weer op. A.F.Th. van der Heijden heeft iets met het plaveisel. Eén van zijn romans heet “Onder het plaveisel het moeras”. En één van zijn personages, de onfortuinlijke acteur Thjum, is gefascineerd door trottoirs en tegels.

“Hij ontdekte een veel opwindender wereld: die van het plaveisel.(…) Geen poëtischer landschappen dan die het trottoir te bieden heeft. De hondenhoop met daarin parelwit, de ingeslikte en alsnog uitgescheiden melktand van een jonge Duitse herder…!” Naar beneden kijken als je door een stad wandelt levert zelden een poëtische wandeling op maar wel een massa informatie. Aan het trottoir herkent men de samenleving. Op de stoep zie je de poep van de maatschappij, al hetgeen mensen en dieren naar beneden laten vallen of achterlaten. “Sous les pavés, la plage”, schreven de studenten op de muur in ‘68. Onder de klinkers, het strand. Het klinkt mooi maar ze vergisten zich. Een paar honderd meter van mijn huis bevindt zich een school waar verplegend personeel wordt opgeleid. Hoe dichter men bij de ingang van de school komt hoe meer kauwgum je ziet liggen. Grijze plakjes op de tegels. Sproeten van speeksel en gom. Tuttefrut: ik vind het woord niet in mijn Van Dale, maar zie het overal. Kauwen en spuwen in één vloeiende beweging. Slikken is er niet bij. Dat is voorbehouden voor de straat. Waar de mond van vol was, loopt het plaveisel van over. Het blijft er jaren liggen. De smaak is kort, het verteren duurt lang en het strand is ver weg.

Een breed spoor vertakt zich van de ingang naar broodjeszaken en de frituren in de omgeving. Kauwgom wijst de weg.

“Dank u voor het sorteren”, lees ik op de laadbak van een vuilniswagen.